Пред една година, западните демократии се опоравуваа од најголемиот политички шок со децении. Американските гласачи штотуку направија реалити тв ѕвезда во најмоќната личност на светот. Претседателски кандидат кој водеше кампања на платформа за поделба која ја подржуваа бели националисти, сега ќе ја предводи највредната демократија во светот. Неофит на анти-естаблишментот наскоро ќе биде задолжен за американскиот нуклеарен арсенал. Водечките европски државници се бореа да го сокријат своето неверување.

Но, меѓу оние што славеа, беа и членови на екстремната десница на Европа. Неверојатниот триумф на претседателот Трамп беше, за нив, драматично отфрлање на либералниот статус кво што долго време го презираа. Десничарскиот популизам на Трамп беше валидација на сопствените антиемигрантски, антимуслимански, ултранационалистички агенди. Бидејќи разните екстремно десничарски партии беа подготвени за серија национални избори во 2017 година, тие го поздравија Трамп како предвесник на работите што ќе дојдат.

“Нивниот свет се распаѓа”, напиша на твитер Флориан Филипо, тогашниот потпретседател на екстремно десничарскиот Национален фронт на Франција, еден ден по победата на Трамп. “Нашиот се гради”.

 
 

Сепак, една година подоцна, естаблишментот во Западна Европа не се распадна драматично. Крајно десничарските партии во Холандија, Франција и Германија освоија невидени гласови на изборите во нивните земји, но не се поблиску до преземањето на власта – и веројатно ги удираат своите глави на таванот на нивниот политички потенцијал. Покрај тоа, во изминатата година, исто така, се видоа многу од истите тие европски политичари кои се радуваа на победата на Трамп, како сега се обидуваат да се дистанцираат од американскиот претседател кој стана неверојатно непопуларен од двете страни на Атлантикот.

Додека холандскиот антиемигрантски политичар Герт Вилдерс натрупуваше пофалби за Трамп по неговата победа, тој стана многу тивок околу времето на националните избори во неговата земја во март. Имаше рани стравувања дека неговата анти-ислам, анти-Е.У. Партија за слобода би можела да се појави како победник, но Вилдерс заврши зад централно-десничарската владејачка партија што се наметна како бедем против трампизмот.

“Гласачите сега станаа негативни во врска со мерките што ги презеде претседателот Трамп”, изјави холандски гласач за “Блумберг њуз” во средината на март.

  
 

Во Франција, 39-годишниот Емануел Макрон, центрист кој се представи како аутсајдер, ја победи Марин Ле Пен на Националниот фронт на претседателските избори. Француската екстремно десничарска партија имаше подобри резултати од она што досега го освојувала, но сепак останува цврсто во малцинството. Исто како што за време на претседателските избори во Франција во 2002 година, кога таткото на Ле Пен влезе во последниот круг, евентуалната констилација на конзервативни мерки, ги натера естаблишментот и левичарските партии во земјата го ја прогласат победата на Ле Пен како закана за нивната република и го поддржа Макрон. Колку динамичен успех на Трамп тогаш и даде моментум на Ле Пен, тој сега одамна е потрошен.

Ниту Трамп повеќе не е голем херој за француската екстремна десница. Во едно неодамнешно интервју за ХафПост, Сесил Алдуј, француски експерт за политика на Универзитетот Стенфорд, сугерираше дека реакцијата на Трамп кон сирискиот режим на претседателот Башар ал Асад со ракетен напад, како и неговата ладна летна посета кај Макрон, тешко ќе му донесе него многу популарност од базата на Националниот фронт.

“Откако стана претседател, Трамп разочара по неколку прашања – вклучувајќи ги нападите во Сирија. Партијата на Марин Ле Пен е не-интервениционалистичка партија, тие го поддржуваа Асад и нивната политика е дека нациите треба да се задржат себеси “, рече Алдуј. Таа додаде дека “исто така, постои и ова чувство дека Трамп, со сето негово бравадо, може да биде заведен и смирен од еден млад 39-годишен претседател. Тоа го поткопува неговиот имиџ кај поддржувачите на Националниот фронт “. Во меfувреме, фракционерското натпреварување го зеде својот данок на партијата. Филипо, кој се залагаше за “распаѓањето” на либералниот поредок, беше маргинализиран и принуден да го напушти Националниот фронт во септември. Шпекулациите надоаѓаат за кондицијата на Ле Пен да ја води партијата по две неуспешни претседателски кампањи.

 
loading...
 

Во Германија, екстремно десничарската алтернатива за Германија, или АФД, предизвика шок за државната политика, влегувајќи во германскиот Бундестаг како трета по големина фракција по изборите во септември. Критичарите на екстремно десничарската, ксенофобичната АФД ја поврзуваат со темното нацистичко минато на земјата. Но, дури и нивните водачи го гледаат однесувањето на Трамп како нешто што понекогаш е надвор од секоја смисла.

Изненадувачкиот одговор на Трамп за белиот националистички митинг во Шарлотсвил, Вашингтон, беше “сосема непотребен”, вели Алис Вајдел, водечки политичар од Африка, кога во август го прашаа германските новинари. Таа, исто така, посочи дека Трамп “треба повеќе да се фокусира на политиките, а помалку на твитање и Твитер”, додавајќи дека “ако имам листа на желби, тогаш би сакал Доналд Трамп да се фокусира … повеќе за чистење на сопствената куќа и да биде малку повеќе посветен на неговите одговорности”.

Но, додека популарноста на Трамп можеби се намалила благодарение на неговите неколку први хаотични месеци на функцијата, влијанието на екстремната десница на Европа не. Анти-естаблишмент популизамот – и на левата и на десната – ја преобликува политиката низ целиот континент. Во меѓувреме, централно-десничарските партии се повеќе гравитираат кон десно, усвојувајќи повеќе од тврдокорниот нативизам на ксенофобите во нивното крило. На пример, во Австрија, екстремно десничарската Партија на слободата официјално влезе во коалиционите разговори за формирање на следната влада.

Кас Муде, експерт за европски популизам на Универзитетот во Џорџија, предупредува дека таквото коалицирање може само да доведе до нивно паѓање од власт, алудирајќи на егзистенцијалната војна која ја конзумира Републиканската партија во САД во моментов.

“Со притискање на политиката повеќе и повеќе на десно, [централнодесничарските партии] ќе имаат само еден избор: да останат малку верни на сопственото идеолошко јадро и се соочуваат со бесот на радикализираниот електорат или им го дадат тоа што го сакаат и да станат радикална десничарска партија “, пишува Муде во “Гардијан“. “Можеме да видиме како тоа изгледа моментално во САД. Императив е дека европските мејнстрим десничарски партии да не ја прават истата грешка”.

Ишхан Тхарор

(44)

Тим ЗА -0%
 
 
Тим ПРОТИВ 0%
Гласањето е затворено
  
Ливадџија

ОСТАВИ КОМЕНТАР

  • Hема коментари
  • Hема коментари
  • HTML Snippets Powered By : XYZScripts.com
    Mени