| 18.10.2017. ПО ДОМА

Помеѓу Еуфоријата и Злото, јас одбирам да пишувам за второто. Зашто, Еуфоријата (ќе) ја опишуваат многумина други. Заслужено, се разбира. Бидејќи е голема, огромна, можеби неочекувана – барем не во такви размери – речиси величенствена, а како што тврди многупочитуваниот Тричковски, ја враќа вербата во Народот. И така е. Оној Народ против кој често пишувавме годиниве, кој ни ги кинеше живците, не’ побудалуваше со неговото незрело однесување, со веднењето глава, со безмалу неизлечивата (дали историска?) покорност пред силата и моќта. Иако пак ќе пишуваме, ако во некоја друга прилика продолжи така да се однесува. Но, барем сега, го обели образот. Својот и нашиот, и на поколенијата. Му требаше долго, цели единаесет години. Иако, некој ќе каже, Народот и претходно си гласаше како што треба, само што му ги крадеа гласовите, му ги префабрикуваа, ги „крстеа“ со нивна злосторничка водица! Добро, тоа е неговата олеснителна (повторно историска?) околност!

Еуфоријата ќе потрае. Се надевам – не предолго, зашто за тоа едноставно нема време. На оној Народ му беа ветени многу работи заради кои што, мислам, гласаше така како што гласаше. Се разбирам, не се сомневам во неговата – народната – зрелост да направи разлика помеѓу Зло и Живот. Иако, ме јаде јанѕа: ќе беше ли вака, ќе се гласаше ли вака да не беа „бомбите“? Ама во Еуфоријава некои прашања нека останат (барем привремено) неодговорени. Иако, некој со право ќе ми префрли: а што беше „Шарената“? Нели беше – Народ?!?

И повторно: не го негирам правото на Еуфорија. Предолго траеше Злото за да си го ускратиме задоволството да ја прославуваме победата над него, кој како знае, сака и умее. Некој дури и со претерувања, со огномети – а ги пцуевме злосторниците кога го правеа истото. Ама добро, еднаш секогаш е подносливо!

 
 

Не знам колку де факто гласови (повторно) освои Злото. Колку и да се – многу се. Премногу, за наши услови. Зашто нашево Зло беше преголемо зло, во секој поглед. Немаше ама баш ни трошка доблест, добрина – парадокс е, имено, во Зло да бараш добрина! – морал, образ. Се’, и буквално се’ беше црнила. Се’ што допреа, секаде каде што стапнаа избербатија, засмрдеа, уништија, испоганија. А сепак: победено ли е Злото? Не знам. Она смешно мало човече, предводникот на нашево современо еднодецениско Зло, иако поразено и посрамотено, тетеравејќи се како грогиран селски боксер, сепак собра сила да се појави на полноќ, како вистински македонски Дракула, и да критикува, да се вади, да се правда пред грстот преостанати новоерци. Како впрочем и оние историски слики на полудениот Адолф, во преголемиот шинел, на улиците на разурнатиот Берлин како ги храбри и орденисува германските дечиња спремни дури и да умрат за него. Од таа перспектива, последните денови на нашето Зло се можеби и најопасни. Скршените, детронизираните умислени „лидери“ се најопасни токму во нивното последно лудило. Особено кога се оставени речиси сами, кога се напуштени, и напуштани и од најверните испрдоци на Злото, оние од типот на разноразни „професионални“ гниди од сите подопашни провениенции – новинарски, културни (особено филмски, оние од рифеншталски тип!), бизнисменски, политички и др. Тогаш, осамени во лудилото, подготвени се на се’, дури и да повлечат со себе во Адот и недолжни души. Тогаш сите други се виновни за историскиот пораз. Тој степен на лудило не смее да му/им се дозволи!

Она на што исто така ќе сведочиме, со задоволство, иако малку кисело, се разбира, во овие последни денови ќе биде прелетот на преостанатите зли гуски и мисири во победничкото јато. Меѓу нив и некои вистински и безрезервни ударни тупаници на Злото. Особено во културата, во бизнисот и во политиката. Но, впрочем тоа беше филм што во последователни репризи го гледа(в)ме последниве шест месеци. И иако некому тоа можеби му изгледа нормално, дури симпатично и пожелно, не може а да не се предупреди дека таквото метастазирање на Злото е најопасно. Така всушност се брише границата помеѓу Доброто и Злото, моралот и неморалот … сите стануваме исти, еднакви во нечесноста. Се валка дури и Еуфоријата, како што едно време, некои од истите, со нивното присутво ја извалкаа и „Шарената“. А тоа ваквата победа сепак не го заслужува! Иако, ете, токму некои од тие разноразни „експерти“ веќе пуштаат гласови дека СДСМ не победи толку колку што загуби ВМРО! Ма немој, богати. А како тоа, вака одеднаш, па – загуби? Што би рекле Србите: с неба па у ребра, а?

Затоа, дури и се плашам да ги крстам деновиве како последни денови. Се плашам од таквите камуфлажи, или мимикрии, како сакате, од такви инфилтрации што понатаму го разјадуваат здравото ткиво. И тоа, повторно, е всушност видена работа, токму од следбениците на она некогашно Германско историско пан-зло кое така вешто, и брзо, се претопи во новата Аденауерова администрација како новопечени демократи, социјалисти и што ли не друго. Но, тоа е друга тема, а ние белки ќе умееме да учиме и од нечии туѓи историски грешки?

 
 

(37)

Тим ЗА -0%
 
 
Тим ПРОТИВ 0%
Гласањето е затворено
  
Ливадџија
Livada.mk е концепт на портал/блог каде сите поединци или организации може да објавуваат свои колумни, анализи, отворени писма, искуства, патеписи, хроники, поезија, раскази, рецепти, да објават некој настан во најава или некое свое аматерско или професионално видео. Ги очекуваме вашите материјали преку овој линк за да ги објавиме.

ОСТАВИ КОМЕНТАР

  • Hема коментари
  • Hема коментари
  • HTML Snippets Powered By : XYZScripts.com
    Mени